't Is gedaan!!

(Eerst op 'play' klikken, dan naar beneden scrollen)

Nu nog de voorwerpen voor op de tafel, en mijn project is af!

Watch out for the exploded head!

Jaja, docenten die lachen met mijn werk... Als het niet gaat over varkentjesroze of een bananenmaan, dan wel over een draak die een hap uit het hoofd van Anna Boleyn heeft genomen.
Foei foei! Proces heet dat!
Eerst en vooral moest Anna een mantel krijgen om de rare zetel achter haar te verdoezelen. Doordat het haar daarvoor komt, lijkt het alsof haar hoofd ontploft is. Nee nee, er zal geen alien uit komen! Er komt wel degelijk een bos haar in de plaats!

Het is lang geleden dat er een update te zien was, maar hier komt hij dan.

Er zijn heel wat zaken bijgekomen:

- Het zwaantje. Dit stond eerst te fel, maar dat heb ik afgezwakt met blauwgrijs. 

- De mantel. Hier heb ik zwaar op gefoeterd. Het kleur was steeds te fel. Nu heb ik er met 'paynes grey' een lavie op gelegd. Nu is het wat meer naar achter geduwd en vraagt die zoveel aandacht niet. 

- De appel. 

- Het rosse haar van het kindje. Dit was hier nog niet goed. Op de volgende foto i er al heel wat bijgewerkt. 

- Het zwaard. Hier is het nog niet volledig.

- B-sluiting. Dit is een verwijzing naar de B-ketting van Anna Boleyn. 

Dit was het eindresultaat gisteren. 

Vandaag heb ik goed verdergewerkt met het volgende resultaat. 

Vergelijk de mantel met de vorige versie. Veel beter, niet? 

Verder heb ik ook de dobbelstenen toegevoegd. Die vormen samen 13. 

Het haar is ook beter, maar op de foto zie je de krulletjes niet goed. 

Het zwaard heb ik verder uitgewerkt. Het heft is langer geworden (tip van mijn liefje!) en de symbolen zijn eraan toegevoegd. 

Dit is het Keltische symbool voor moederschap. De bolletjes staan voor het aantal kinderen. 

Als je goed kijkt, zie je er vier, drie witte en een rood. De witte bolletjes staan voor de kinderen die doodgeboren zijn, of die resulteerden in een miskraam. Het rode bolletje staat voor Elizabeth, één van de redenen waarom Anna's hoofd moest rollen...

De witte lijntjes zijn trouwens pastelpotlood. Die moeten nog verdwijnen, want ze dienden enkel ter vereenvoudiging van het schilderen. 

In het zwaard heb ik trouwens omgevingskleuren toegevoegd om de reflectie van het metaal na te bootsen. Dat was een tip van Tom. 

Ook heb ik verder gewerkt aan de omkadering. Letterlijk. Ik heb het kader, dat mijn liefje vond in de kringloopwinkel, in Renaissancegoud (subtiele linken, ik hou ervan!) geschilderd. 

VOOR

Eerst had ik het schilderij (nu ja, fotokopie) afgeplakt met tape, maar dit beschadigde de ondergrond. Mijn schoonvader kan nu jammer genoeg fluiten naar zijn 'bekende schilderij'. 

Dan haalde ik die foto er maar uit. Ik draaide het kader om en nadat de foto was verwijderd, zag ik iets wat op schimmel leek.  Ik prutste er wat aan met een breekmes, maar het ding leefde!! Er zat een wormpje in. Bedankt kringloopwinkel voor het beestje, maar ik heb al een konijntje dat niet van wormpjes houdt!

Maar het schilderen kon nu beginnen. 

NA

De bedoeling is om een craquelé-effect te krijgen. Dat ga ik straks verder uitproberen, in de hoop dat het gelukt is. Het is namelijk een tijdrovend klusje. Eerst moet er verouderingsvernis aangebracht worden. Dat moet 2 uur drogen. Daarna moet er craqueleervernis over. Dat moet ook minstens 2 uur drogen, als je kleine barstjes wil. Dan moet er een patine op, zodat de barstjes goed zichtbaar worden. 

Omdat de barstjes na 1 uur niet zichtbaar waren, zat ik er met een haardroger op te blazen. Maar daardoor heb ik hier en daar de goudverf opgeblazen (KABOEM!). De luchtbelletjes heb ik doorprikt, maar ik weet nu dat ik de lucht niet meer te dicht mag blazen. 

Hopelijk krijg ik het schilderij morgen af, kan ik aan de kijkwijzer beginnen en de omkadering voor het tafeltje bijeenzoeken. Het boek van Eric Ives (zie foto in een vorige post) heb ik reeds ontvangen HOERA!

Varkentjesroze...

Het gordijn is zo goed als af. De aanzet voor een touw is er, maar vandaag wou ik aan het gezicht van Anna Boleyn werken. Maar dat is voor straks! Verrassing!

Met het vensterraam was ik al even aan het sukkelen. Eigenlijk is de rand te donker en het vensterraam te egaal. Door er wat meer kleurverloop aan te geven, kon ik meer diepte suggereren. Zo gezegd zo gedaan, en dat maakte al een groot verschil!
Met die rand (links, naast het vensterraam) had ik wel nog proberen. Veerle zei me die donkerder te zetten. Maar ze zei ook dat het licht van links naar rechts moest schijnen. Ik vond dat het beeld dan niet meer klopte. Tom gaf me ook nog wat goede raad, maar ik had niet veel zin om alles opnieuw te moeten overschilderen. Dus vroeg ik Veerle nog eens om advies. Ze vertelde me dat het volgens een wetenschappelijk analyse klopt wat ik zei, maar in mijn werk gaat het eerder om een schilderkunstige oplossing. De muur is eigenlijk heel donker en daar schijnt licht op. Het is geen 'verkeerde schaduw'. In deze uitleg kon ik me wel vinden. Dus paste ik enkel het kleurverloop wat aan.
Er moeten nog wat dingen veranderd worden, zoals het hoekpunt van de vensterbank met de muur, maar dat is voor later.

Verder heb ik ook de zetel aangezet. En dan kwam ik tot de 'aangename' ontdekking dat mijn gordijn te ver door liep aan de kant van het gezicht. Daar moest ik dan een laagje over leggen, maar dat zorgt ervoor dat het gezicht naar achter wordt geduwd. Dat moet ik dus weer eens aanpassen. Ik zou het moeten laten tatoeëren: Eerst de achtergrond, dan de voorgrond!!

Oh ja, nog even over de titel: Ik heb nogal problemen om de juiste huidskleur te mengen. Ik meng te weinig gele oker en teveel alizarine crimson (rood voor de leken ;)). Dan komt het kleur over als dat van varkentjes of zoals Tom zei: "Het is een varkensgezichtje". Klonk heel schattig, maar verstandig als ik ben (*zoutvat*), mengde ik maar het juiste kleur.

Volg je even mee?

Deze foto doet het gezicht geen eer aan!

Frustratietolerantie 0

Schilderen is leuk, maar soms komt het mijn strot uit. Voornamelijk als het niet lukt zoals ik het wil. Ik heb mij geërgerd aan het vensterraam en het gordijn. Maar er komt een oplossing voor dankzij de deskundige hulp van Veerle (en ook een beetje van Eef ;))!

Bedoeling is dat ik nog wat meer schaduw en licht ga toebrengen op het vensterraam. Het licht komt van de linkerkant (voor de toeschouwer). 

Een trucje om het kader recht te schilderen is om met tesa crêpe te werken. 

Het gordijn zit goed (hoewel ik er nog meer aan zou willen prutsen, maar dat is niet de essentie!), er moet enkel nog een touw komen die het gordijn zogezegd bijeenhoudt. Ik had eerst fijne plooitjes aan de rechterkant geschilderd, maar dan zag het eruit alsof het gordijn uit twee soorten stoffen bestond. Door die plooien breder te maken, komt het beter over als een geheel. 

Ik kom nog even terug op de banaanmaan. Alsof de maan het wist, scheen hij o zo mooi boven de kattenberg op maandagavond. Beter referentiemateriaal kon ik niet vinden. De foto is niet subliem, maar het geeft wel een idee. In mijn schilderij ga ik hem wel niet zo fel maken, want dat zou teveel de aandacht trekken. Het is de bedoeling dat moeder en kind het middelpunt van de belangstelling worden!

Ondertussen heb ik ook een boek besteld dat dient ter ondersteuning van de omkadering van mijn project!

Mijn project is echt een supergoed excuus om leuke dingen te kopen! Ik heb 'per ongeluk' nog een ander boek over de Tudors gekocht, nl. Wolf Hall. Daarin komt de positie van de vrouw ook sterk aan bod. Voorlopig een aanrader!

De banaan... euh ... maan

Stom van mij, beginnen aan de tafel terwijl de achtergrond op mij zat te wachten. Het alziend oog van Veerle had dit heel goed opgemerkt. Ik was dus vergeten dat de achtergrond, met name het uitzicht op Loch Ness (:)) nog moest uitgewerkt worden.
Zoals elke schilder weet, of toch zou moeten weten, begin je met alles wat op de achtergrond staat te schilderen. Als je begint met de voorgrond, krijg je geen mooi dieptezicht doordat je opstaande verfrandjes krijgt rond de elementen die je al geschilderd hebt. Dan moet je eigenlijk twintig keer hetzelfde overschilderen om die randjes weg te werken. Tijdverspilling dus. Gelukkig dat Veerle er zo vroeg bij was om mijn vel te redden!

Na het mooie werk aan mij tafeltje (snif!), begon ik dus met het water en de lucht. Het is moeilijk om zomaar te bedenken waar het licht van de maan op het water reflecteert. Dus zocht ik enkele afbeeldingen. Dit is er een van, en tevens de meest gebruikte referentie.

 moon_over_the_water.jpg

Opvallend is dat het sterkste licht zich in het midden bevind, en niet crescendo van achter naar voor loopt. 

Dit probeerde ik na te bootsen in mijn schilderij. Niet meteen met succes. Er moesten enkele 'lavietjes' gelegd worden, om de reflecties ietwat te verzwakken. Dit zijn sterk verdunde lagen verf, die je half terug wegpoetst zodat er een soort waas van kleur achterblijft. Het verschil met glacis moet ik nog onderzoeken. Dit komt in een latere post aan bod. 

Op de laatste foto ze je dat ik de reflecties nog meer heb afgezwakt.

Ondertussen heb ik ook de muur geschilderd, wat wederom in een volgende post te bezichtigen valt. 

Dan komt er ook een uitgebreid verslag van een brainstorm rond het schilderij. Er moet namelijk nog een omKADERing komen (haha), maar later meer daarover... 

The story continues...

Een vernieuwde schets, mét vensterbank. Dit weekend komen de beeldjes enzo er op te staan (denk: vazen, bekers ... ).
Vergeef me het perspectief!

Toen hij alle bloemetjes had buitengezet, bleek hij zelf in de vensterbank te liggen. -RINUS FERDINANDUSSE

Nieuwe zoekopdracht: hoe werden vensterbanken verbeeld in de kunst?

Conclusie: niet teveel poespas bij de vensterbanken, maar de ramen zijn dikwijls wel heel mooi.

Queen Anne - The Most Happy

Iedereen die mij kent, weet het al: ik ben een sucker voor Tudorrelated stuff (en alles wat met mooie kostuums en dergelijke te maken heeft)!

Alsof het met 'Elizabeth, The Virgin Queen' en 'Elizabeth, The Golden Age' niet genoeg was...

... ik moest en zou alle afleveringen van 'The Tudors' zien! Voorlopig is het even wachten op seizoen vier, maar dat word even gulzig verslonden als de vorige drie!

In deze serie vertolkt (de knappe!) Jonathan Rhys-Meyers Hendrik VIII, de beroemdste koning van Engeland en omstreken. Hij had 6 vrouwen, waarvan hij er twee onthoofdde en twee door middel van een scheiding liet vertrekken. De tweede koningin heb ik altijd het meest interessant gevonden: Anne Boleyn, gespeeld door (de ook al zo knappe!) Natalie Dormer. 

Anna Boleyn begon haar 'carrière' als maîtresse van de koning, die toen nog was gehuwd met Catharina Van Aragon. De koning wou zo snel mogelijk van haar scheiden (omdat die geen mannelijke troonopvolger kon schenken) om zou met Anna te kunnen trouwen. Om een lang verhaal kort te maken: het huwelijk tussen Hendrik en Catharina werd nietig verklaard. De weg naar een huwelijk met Anna lag nu open. 

Tijdens dit huwelijk zou zij al zwanger zijn geweest, wat resulteerde in de geboorte van Elizabeth. Hendrik vond dit natuurlijk niet zo plezant, omdat hij er zeker van was dat hij eindelijk zijn langverwachte zoon zou krijgen. Pech gehad dus!

Anna Boleyn werd nog een tweetal keer zwanger. De eerste keer eindigde in een miskraam. De tweede keer zou zijn een misvormd baby'tje ter wereld hebben gebracht door haar man te zien met Jane Seymour (althans volgens de serie). 

Jane Seymour was de volgende in de rij van koninginnen. Hendrik wenste steeds vuriger een mannelijke troonopvolger en die kon Anna hem niet geven. Hij vond dat er een vloek ruste op hun huwelijk. Dus ging hij een relatie aan met Seymour. Om met haar te kunnen trouwen, liet hij Anna onthoofden. Zogezegd omdat ze incest en verraad had gepleegd. Niet dus. 

Bij Jane Seymour had Hendrik meer succes. Zij schonk hem zijn enige zoon, Edward. 

Dit is waar het bij mijn project om draait: de vrouw moest zich vroeger schikken naar de wens van de man. Hij moest en zou zijn bloedlijn kunnen verder zetten. Voor vrouwen zat er niets anders op dan zwanger te worden. Een keuze had ze eigenlijk niet. En liep er iets mis? Dan was het natuurlijk de schuld van de vrouw. Dat Hendrik rhesuspositief zou zijn en Anna rhesusnegatief (daarbij verloopt de eerste zwangerschap normaal, daarna niet meer door de aanmaak van antistoffen), daar zou geen haan naar gekraaid hebben. Het was de schuld van Anna dat er geen kinderen meer kwamen. 

Tegenwoordig hebben vrouwen de keuze voor kinderen wel, maar nog altijd zijn daar gevolgen aan gebonden. Als ze geen kinderen wil, eindigt de relatie met de man misschien. Wil ze wel kinderen, dan bepalen die zogezegd de rest van haar leven. De druk op vrouwen om al dan niet kinderen te krijgen is groot. Zo zijn er nog heel veel voorbeelden te vinden. 

Voor ik de rest van mijn post vol spam door een heel bos op te zetten over de Tudorianen, stop ik met enkele afbeeldingen die nog de moeite waard zijn én in verband staan met mijn werk voor project 2. 

In dit werk zit heel veel symboliek: o.a de ogen en de slang op de kledij

Hierbij kan ik ook een uur staan vertellen over de symboliek.

Studiereis naar Londen was de beste trip ooit!!

Once upon a time...

there was a blank canvas...
Maar nu niet meer!

De schets uit de vorige post zette ik met behulp van de beamer over op mijn doek van 50 x 70 cm.

Daarna volgde het eerste laagje...

Het witte plekje was normaalgezien een schilderij, waar ik symbolen in zou verwerken. Maar Veerle vond dat dit beter een raam zou zijn. Uiteindelijk heeft ze gelijk, want wie hangt nu een gordijn voor een mooi schilderij? ;)

Het raam is ook een stukje groter geworden. 

Ik ben daarna begonnen aan de uitwerking. Het eerste element dat daarvoor geschikt was, was de tafel. Dit omdat die op de achtergrond staat. Belangrijk is om eerst de elementen van de achtergrond uit te werken en dan pas naar de voorgrond toe te werken. Anders komen de frustraties op, omdat er 20 keer aan de achtergrond moet gefoefeld worden omdat de het element op de voorgrond nog niet goed zat. Ik spreek uit ervaring!

Al bij al een leuke eerste uitwerk-les. Dit smaakt naar meer!

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet

Hier komt hij dan: de lijst met symbolen die ik in het schilderij ga verwerken.

Zwaan = einde van het leven
Pelikaan = zelfopoffering
Parels= referentie naar de maan
Voet = onderwerping
Slang in het gras = verborgen gevaar
Rode roos tussen doornen = martelaars en hun vervolgers
Parelketting = verwijzing naar rozenkrans (om gebeden mee te tellen)
-->Missende parel= gemis van het leven voor de geboorte van de baby
Dobbelstenen = het lot
-->13= ongeluksgetal
Zwaard = autoriteit + doodsoorzaak Anna Boleyn
-->Afbeelding van mannelijk teken = autoritair over de vrouw
--> Afbeelding kind = kind bepaalt het leven
Kerfstok = schuld
Sikkel = einde van de wereld
--> maan in sikkelvorm
Opbollende draperie = succes en welvaart
--> scheur erin = geen succes (verwijzing discriminatie arbeidsmarkt)
Appel = kwaad
Goudwegen= laagstaande handeling ("laat de balans eerlijk zijn en de gewichten gelijk"): verwijzing naar gelijke rechten man/vrouw
Video et faceo= I see and remain silent (verwijzing naar feit dat vrouw mooi moet zijn en zwijgen, mag geen mening hebben)
Goud of violet = koninklijk
Granaatappel = baarmoeder (moeder als kindfabriek, taak = voortzetten mannelijke lijn)
Ros = kwaad (roodharig kind --> verwijzing naar Hendrik VIII, die ook voor de val van Boleyn heeft gezorgd)
Tudor rose = einde ruzie tussen families
--> verwelkt: begin van ruzies tussen man en vrouw
--> bij kind: oorzaak van de ruzies.

Ik ben begonnen met het maken van een ruwe schets. Dit zijn de basiselementen die moeten voorkomen op het schilderij.

Ik dacht ook om het schilderij interactief te maken door op de tentoonstelling een pot met verf en penselen te zetten. Dan mogen de bezoekers het schilderij bewerken. Het is een leuk idee, maar misschien voegt het niets toe aan het idee achter mijn werk. 

Van niets naar... iets

Het is eindelijk zo ver! Ik heb een concept voor mijn afstudeerproject.

Niet dat het makkelijk was. Ik heb zwangere vrouwen met bommen getekend, nagedacht over Gigerachtige parasieten enzovoort. Hier volgt een klein overzicht van enkele schetsen.

 Hier ontsproot het idee om het 'jong' een rechtstreeks gevaar van de moeder te laten zijn. Het is een kwestie van tijd (zie: aftelklok) om dat aan de oppervlakte te laten komen, dat de moeder dit beseft.

Ik heb dit proberen te verbeelden op verschillende manieren.










 De schets rechts was het  idee dat ik voorlegde aan Veerle. De aftelklok werd vervangen door drie knoppen die elk een aandoening illustreren (bijv. Trisomie 23, Spina Bifida ... ). Het feit dat toeschouwers die knoppen kunnen bedienen, werpt de vraag op wie beslist over het leven van een kind, over de mogelijkheden die hij of zij krijgt. Ook de rol van de wetenschap is daarbij een niet te verwaarlozen denkpiste.





Veerle gaf me de raad om op te zoeken aan welke gevaren een vrouw kan blootgesteld worden bij een zwangerschap of kinderwens. Niet alleen het hedendaagse, maar ook middeleeuwse ideeën daaromtrent zocht ik op.
Daarnaast onderzocht ik ook welke rol anticonceptie kan spelen en welke aandoeningen een kind kan oplopen tijdens de zwangerschap.
Een belangrijk element in dit onderzoek was dat men vroeger de schuld aan beperkingen of dood van een kind meteen toeschreef aan de vrouw. Zij trof schuld en niemand anders (zoals de man bijvoorbeeld). Interessant uitganspunt!

Later kreeg ik de tip om iconografie rond vrouwen en moeders op te zoeken doorheen de kunstgeschiedenis.  Het viel me op dat in heel wat kunststromingen, zowel jong als oud, de madonnafiguur vaak aan bod komt.

 

Ik besloot dit mijn uitgangspunt te laten zijn. Dan kwam het erop aan een standpunt in te nemen tegenover het moederschap.  Vroeger, in de tijd van de middeleeuwen, kon de vrouw niet kiezen of ze zwanger wou worden of niet. Ze moest het maar ondergaan. Haar belangrijkste taak was om de mannelijke lijn verder te zetten. Maar hoe geëmancipeerd een vrouw de dag van vandaag is, de keuze voor een kind heeft nog altijd grote gevolgen. Ze kan gediscrimineerd worden op het werk, omdat ze binnen x aantal jaar zwanger wil worden. Het kind kan ervoor zorgen dat de relatie tussen man en vrouw bekoelt, omdat de kinderwens overheerst, of het kind voor ernstige meningsverschillen zorgt. Een man heeft fysiek ook minder last van de keuze voor een kind. En hij wordt niet gediscrimineerd op het werk omdat zijn vrouw zwanger wil worden. 

Deze dualiteit wil ik weergeven met mijn eigen madonnaschilderij. 

Maar hoe zal ik dat doen? Ik bedacht twee pistes waarrond ik kon werken:

- het parasitaire: de baby zuigt alle energie uit de vrouw en wordt daardoor heel sterk. De vrouw blijft verschrompelt achter.

- het manipulatiev: Een baby heeft de controle over zijn moeder, bepaalt als het ware haar doen en laten. 

Veerle zei me dat ik dan moest kiezen of ik over the top wil gaan of het subtiel zou willen aanpakken. als ik over the top ga, moet het écht overkill zijn. Denk aan Giger en zijn Alienwerken. Maar ik hou meer van het subtiele, de symboliek. Daarom dat ik ervoor kies om in een madonnaschilderij te maken dat op het eerste zicht eruit ziet als alle andere 'Madonna met kind'-schilderijen. Maar als men de symboliek begrijpt die erin zit, zal duidelijk worden wat ik écht met het schilderij bedoel: mijn standpunt tegenover het moederschap.

Omdat tijdens mijn denkproces Anna Boleyn vaak terugkwam (en ze ook het perfecte voorbeeld is voor mijn stelling), neem ik haar figuur als uitgangspunt. Zij wordt dus de vrouw met het kind.  Ik heb een heleboel iconografische symbolen opgezocht die ik zal gebruiken om mijn stelling in beeld te brengen. Een lijst hiervan volgt in een volgende post. 

"It was not a coalition of factions that brought down Anne but Henry's disaffection caused by her miscarriage of a defective child, the one act, besids adultery, that would certainly destroy his trust in her."

- Retha M. Warnicke