Zoals elke schilder weet, of toch zou moeten weten, begin je met alles wat op de achtergrond staat te schilderen. Als je begint met de voorgrond, krijg je geen mooi dieptezicht doordat je opstaande verfrandjes krijgt rond de elementen die je al geschilderd hebt. Dan moet je eigenlijk twintig keer hetzelfde overschilderen om die randjes weg te werken. Tijdverspilling dus. Gelukkig dat Veerle er zo vroeg bij was om mijn vel te redden!
Na het mooie werk aan mij tafeltje (snif!), begon ik dus met het water en de lucht. Het is moeilijk om zomaar te bedenken waar het licht van de maan op het water reflecteert. Dus zocht ik enkele afbeeldingen. Dit is er een van, en tevens de meest gebruikte referentie.
Opvallend is dat het sterkste licht zich in het midden bevind, en niet crescendo van achter naar voor loopt.
Dit probeerde ik na te bootsen in mijn schilderij. Niet meteen met succes. Er moesten enkele 'lavietjes' gelegd worden, om de reflecties ietwat te verzwakken. Dit zijn sterk verdunde lagen verf, die je half terug wegpoetst zodat er een soort waas van kleur achterblijft. Het verschil met glacis moet ik nog onderzoeken. Dit komt in een latere post aan bod.
Op de laatste foto ze je dat ik de reflecties nog meer heb afgezwakt.
Ondertussen heb ik ook de muur geschilderd, wat wederom in een volgende post te bezichtigen valt.
Dan komt er ook een uitgebreid verslag van een brainstorm rond het schilderij. Er moet namelijk nog een omKADERing komen (haha), maar later meer daarover...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten